nieuws over mario
Dat Super Mario 64 DS (SMDS) een remake van één van de belangrijkste videogames ooit is, is een beetje een open kasteeldeur intrappen. Het is echter onmogelijk om de game te bespreken zonder serieus naar zijn voorganger en diens besturingsmethode te kijken. Het verschil tussen de games en interfaces blijkt ontzettend belangrijk te zijn. Om de game goed te kunnen beoordelen heb ik beide versies naast elkaar gelegd. Het verschil in besturingsmethoden is direct duidelijk, waar Super Mario 64 (SM64) ontwikkeld is met de Nintendo 64 controller (de eerste analoge) in gedachten, laat SMDS je kiezen uit een aantal manieren om de hoofdpersoon te sturen. Er is de mogelijkheid om de game te spelen zonder het touchscreen te gebruiken, dan speelt het als een Gameboy Advance met vier knoppen. Uitkomst is dat de essentie van de game op de N64 compleet verdwenen is, het karakter is dan alleen te bewegen in de richtingen die de vierpuntsdruktoets toelaat. Een neveneffect is dat vooral Mario begint te lopen alsof hij heel nodig naar het toilet moet, het ziet er heel idioot uit. Zeker als je bedenkt hoe soepel Mario in het origineel bewoog. Je kan ook het touchscreen gebruiken voor de besturing, zowel de stylus als de bijgeleverde thumbstrap kunnen worden gebruikt voor analoge besturing. Dit levert al veel meer plezier op, met zowel de stylus als de duimbesturing als redelijke alternatieven. Frustratie blijft echter hoogtij vieren, voor mij persoonlijk bijna een reden om terug te gaan naar de N64 versie en de DS versie, met een handige kaart op het touchscreen, links te laten liggen. SMDS is de mooiere game, door de scherpe resolutie die mogelijk is op de kleine DS schermen, ziet deze nieuwe versie er het mooiste uit. De charme van de N64 versie is echter niet te ontkennen, op een televisiescherm, met de originele, wazige graphics was eigenlijk helemaal niet zoveel mis. SMDS is vooral strakker en scherper, maar heeft grafisch niet zo heel veel meerwaarde.van steven